وبلاگ گروهي نويد

كوچيك كه بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم حالا كه بزرگيم چه دل تنگيم                                 كاش دل هامون به بزرگي بچگي بود كاش همون كودكي بوديم كه حرفاشو از نگاهش ميشد خوند كاش براي حرف زدن نيازي به صحبت كردن نداشتيم كاش براي حرف زدن نياز بود فقط نگاه كني كاش قلب ها در چهره بود اما حالا اگر فرياد هم بزنيم كسي نميفهمه ودل خوش كرده ايم كه سكوت كرده ايم سكوت پر هميشه بهتر از فرياد تو خاليست سكوتي را كه يك نفر بفهمه بهتر از هزار فريادي است كه هيچ كسي نفهمه سكوتي كه سرشار از ناگفته هاست ناگفته هاي كه گفتنش يك درد و نگفتنش هزاران درد داره.