وبلاگ گروهي نويد

اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست

اين چه شمعي است كه جان‌ها همه پروانه اوست

اندک اندک ، مشکی بر تن کن

التماس دعا

حرفی نیست...
خودم سکوتت را معنی می کنم!

کاش می فهمیدی،
گاهی همین نگاه سردت...
روی زمستان را هم كم می كنـــــــــد...

دلتنگی یعنی

اذان مغرب

به افق چشم های کسی......

برگرد
و تمام دنیا را غافلگیر کن....

من حتی با  خدا هم  شرط بسته ام...

می‌توانی بروی قصه و رویا بشوی

راهی دورترین نقطه دنیا بشوی

ساده نگذشتم از این عشق، خودت می دانی

من زمینگیر شدم تا تو، مبادا بشوی

آی ! مثل خوره این فکر عذابم می داد؛

چوب ما را بخوری، ورد زبان ها بشوی

من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم

من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی

دانه ی برفی و آنقدر ظریفی که فقط

باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

گره ی عشق تو را هیچ کسی باز نکرد

تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

در جهانی که پر از وامق و مجنون شده است

می توانی عذرا باشی،  لیلا بشوی

می توانی فقط از زاویه ی یک لبخند

در دل سنگ ترین آدم ها جا بشوی

بعد از این، مرگ نفس های مرا می شمرد

فقط از این نگرانم که تو تنها بشوی...

زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

هیچ!!!

      دلم میخواهد گاه به دستانت که مینگری ،

         جای خالی دستانم را به یاد آوری...

گاهی دیدن یک عکس دو نفره تو رو یاد اون نمی ندازه !
تورو یاد خودت می ندازه ...
که چقدر شاد بودی ، که چقدر خندون بودی ، که چقدر جوون بودی !
گاهی آدم ها دلشون فقط برای خودشون تنگ می شه ...
دلم واسه خودم تنگه....

1. عشق را با تمام وجود فریاد خواهم زد
   
   تا به دنیا ثابت کنم؛
   
   تمام مسیر ها به طرف مشترک مورد نظر اشغال نمی باشد!!!